Bugün gündelik hayatımızın iki yakası garip bir şekilde birbirine düğümlenmiş durumda. Şöyle bir durup bakınca ne ara buraya geldik diye sormadan edemiyor insan. Bir yanda özenle seçilmiş malzemeler, sabırla hazırlanmış soslar, köpükler, yağlar ve mekânın emeğini taçlandıran o parlak yıldızlar var. Elbette olsun; iyi ürünün, ustalığın, lezzet arayışının hakkı teslim edilsin, mutfak da kendi sanatını konuştursun.

Ama masaya oturduğumuzda o zarif tabakların ardından insan içinden hafif bir tebessümle şu soruyu geçiriyor: Peki, şimdi ne yiyeceğiz? Lokmalar küçüldükçe, tabaklar süslendikçe midenin o eski, sade ve ısrarcı itirazı daha çok duyulur oluyor.

İşin garibi, aynı sofranın başında iki farklı sesle konuşuyoruz. Bir yanımız tasarruf diyor; hesabı kitabı tartıyor, ölçülü olmayı, ayağını yorganına göre uzatmayı hatırlatıyor. Diğer yanımızsa bambaşka bir hevesle son harca, göster diye üsteleyip tabakları boy boy fotoğraflıyor, anı paylaşmaktan çok o anı vitrine çıkarma telaşına kapılıyor. Sanki yemeğin tadından önce ışığı, açısı, görünüşü önem kazanmış gibi.

Belki de hayatın ve dünyanın dengesi tam da bu zıtlıkların arasından kuruluyor. Biri tabağın köşesindeki o ince dokunuşta ve gösterişte bir şeyler ararken, öbürü sade, içten ve gerçekten doyuran bir sofrada aradığı karşılığı buluyor. Tam olarak çözemiyoruz, bazen aklımız karışıyor ama uzaktan bakınca hem düşündüren hem gülümseten bir tablo çıkıyor ortaya. Neticede sofranın en eski ve en sahici yanı hala aynı yerde duruyor: Gösteriş geçip gidiyor, asıl mesele insanın o masadan gerçekten doymuş olarak kalkabilmesi.

Bir yanımız "tasarruf" diyor; hesap kitap yapıyor, faturayı, sepeti, bütçeyi tartıyor. Diğer yanımız ise "son harca, göster" fısıltısına kapılıyor; sanki sofrayı paylaşmak yetmezmiş gibi, o sofranın görüntüsünü de vitrine çıkarmak gerekiyor.

Galiba yeni çağın en belirgin sınıfsal ayrımı banka hesaplarından ziyade tüketim koreografisinde şekilleniyor: Az yiyip çok gösterenlerle, gösterişe hiç bulaşmadan tabağının dibini sıyıranlar arasında ince bir çizgi uzanıyor.

Belki de evrenin, duanın ya da şehrin dengesi tam da bu zıtlıklar üzerinden kuruluyor: Biri köpüğün peşinde estetik ararken, diğeri sıcak bir tencerenin buğusunda gerçek doygunluğu buluyor. Anlaması biraz zor, kabul,ama uzaktan bakınca hem biraz düşündürücü hem de hafiften tebessüm ettiren bir tablo çıkıyor ortaya.

Gerçekten Nerede Doyuyoruz?

Masadaki o büyük tabak fotoğrafı çekilip paylaşıldıktan sonra asıl soru yine başa dönüyor: Doyduk mu, yoksa sadece "gitmiş gibi" mi hissettik?

Köpükler uçup gidiyor, yağlar tabakta kalıyor, filtreler kapanıyor. Geriye ise sade bir hakikat kalıyor. Lezzet ne kadar ince işlenmiş olursa olsun, sofranın en kadim vaadi hala aynı, insanı hem ruhundan hem midesinden incitmeden doyurmak.