Giysilerimizi gerçekten delinene, eskisi bütünüyle çıkıncaya kadar giymedikçe bu kirlenmenin önüne geçemeyiz. Eskilerin, yeni bir giysi alındığında gülümseyerek söylediği "Güle güle kullan, üzerinde paralansın" duası meğer ne kadar derin bir hayat felsefesini barındırıyormuş. O söz, sadece iyi bir temenni değil; eşyayla kurulan bağın, ona kıymet vermenin ve israftan kaçınmanın en saf haliydi.
Ne yazık ki bugün bu sadeliğin yerini devasa bir tüketim çılgınlığı aldı. Hayatımızın merkezine yerleşen hızlı moda ve tek kullanımlık eşya kültürü, evlerimizi olduğu gibi sokaklarımızı da koca birer atık yığınına dönüştürdü. Hangi köşe başına baksak; eski koltuklar, kullanılmayan ev tekstilleri, kimsenin yüzüne bakmadığı kıyafet dağlarıyla karşılaşıyoruz.
Sokaklarda rızkını arayan, atıkları toplayarak hayata tutunmaya çalışan emekçi kardeşlerimizin çabaları ise bu devasa yük karşısında yetersiz kalıyor. Çünkü onların tekerlekli arabalarının, toplama ağlarının taşıyabileceği şeyler belli; metal, karton, kağıt... Polyester karışımlı kumaşlar, sentetik yığınlar, atıl mobilyalar ise ne yazık ki sokak aralarında, boş arazilerde ya da doğanın ta kalbinde öylece bırakılıyor.
Dünyamız, bu "al-kullan-at" döngüsünün ağırlığı altında her geçen gün biraz daha boğuluyor. Plastik poşetlerin doğaya verdiği zararı artık konuşuyoruz, peki ya sentetik kumaşların doğada çözünürken toprağa ve suya saldığı mikroplastikleri? Standart belediye hizmetleri bu hacimli tekstil ve ev eşyası atıklarıyla baş edemezken, mesele çoktan yerel bir çöp sorununu aşarak ekolojik bir krize dönüştü.
Artık durup düşünmek, hatta durmaktan öte alışkanlıklarımızı kökten değiştirmek zorundayız. Çevreye saçılan o gizli çöp yığınlarına karşı daha duyarlı olmak, "Tamir et, değerlendir, eskidiğinde bile hakkını ver" anlayışına geri dönmek bir seçenek değil, geleceğimiz için mecburiyet. Dünyamız gitgide daha çabuk kirleniyor; bu gidişata dur diyecek olan yine bizim tüketme biçimimiz, yani bizzat kendimiziz.