Bir kentin siluetine baktığınızda gördüğünüz sadece beton ve cam değildir; o kentin hayalleri, iddiası ve hafızasıdır. Mersin’in siluetinde 1987 yılından bu yana bir anıt gibi yükselen 52 katlı Mersin Ticaret Merkezi, yani hepimizin bildiği adıyla Mertim, bu kentin en büyük iddiasının somutlaşmış halidir.
1983 yılında temeli atılıp 1987’de tamamlandığında 176,8 metrelik yüksekliğiyle Türkiye’nin en yüksek binası unvanını taşıyan bu yapı, tam 13 yıl boyunca, 2000 yılında İstanbul’daki İş Kuleleri tamamlanana dek bu rekoru elinde tuttu. Değerli mimar Cengiz Bektaş’ın imzasını taşıyan ve adeta Akdeniz’e bakan bir deniz feneri gibi tasarlanan Mertim, ne yazık ki bugün kentin tam kalbinde atıl bir dev gibi bekliyor. Oysa kentle bu denli özdeşleşmiş bir simge yapının kaderine terk edilmesi değil, yeniden kente ve kentliye kazandırılması gerekiyor.
Peki, Mertim nasıl ayağa kalkar? Bu devasa yapıyı yeniden nefes alır hale getirmek için önce doğru bir yönetim iradesine ihtiyaç var.
Her şeyden önce binanın bakımını, düzenlemesini, emniyetini ve güvenliğini tek elden üstlenecek, her yönüyle muhatap alınabilecek kurumsal bir yönetim yapısı şart. Mülkiyet karmaşasının ve sahipsizlik hissinin ortadan kalktığı, güven veren bir idari model kurulmadan atılacak her adım eksik kalacaktır.
Yönetim ve güvenlik zemini sağlamlaştırıldıktan sonra ise Mertim’i yaşayan, üreten ve Mersinlinin nefes aldığı bir cazibe merkezine dönüştürecek kapsamlı bir projelendirme süreci başlatılmalıdır. Kuleyi sadece kapalı kapılar ardındaki ofislerden ibaret görmekten vazgeçip, zirvesini halka açmalıyız. Düşünün ki üst katlarda kentin ruhunu yansıtan kafeler, Mersin’e özgü hediyelik eşya mağazaları yer alıyor. En tepede ise seyir teraslarına yerleştirilmiş dürbünler ve teleskoplarla Toroslar’dan Akdeniz’in maviliğine uzanan eşsiz manzara ayaklarımızın altında… İnsanların fotoğraf ve film çekebileceği, kenti tepeden izleyip hayran kalacağı bir seyir noktası, Mersin turizmi için başlı başına bir çekim alanı yaratacaktır.
Bununla da yetinmemeli; Mertim’i bir kültür ve sanat üssüne dönüştürmeliyiz. Binanın belirli katlarında oluşturulacak sergi salonları, panel alanları, sanat atölyeleri, cep sinemaları ve tiyatro sahneleriyle burası günün her saati yaşayan bir merkeze evrilebilir. Elbette bu yoğunluğu ve hareketliliği taşıyabilmek için binanın dikey ulaşımı da yeniden kurgulanmalı; birkaç asansör doğrudan bu kültür, sanat ve seyir etkinliklerine hizmet edecek şekilde tahsis edilmelidir.
Mertim’in yeniden işlevsel hale gelmesi, sadece tek bir binanın kurtarılması anlamına gelmez. Bu dönüşüm, bulunduğu ilçeye, çevresindeki esnafa, kent ekonomisine ve Mersin’in marka değerine doğrudan can suyu verecektir.
Mersin’de yaşayanların sahiplenmesi, yerel yönetimlerin ve ilgili kurumların ortak akılla elini taşın altına koymasıyla bu simge yapı yeniden eski görkemli günlerine dönebilir. Gökyüzüne uzanan bu mirasımızı atıl bırakmak yerine, onu yeniden Mersin’in atan kalbi yapmak için artık somut adımlar atma ve projeleri hayata geçirme zamanı gelmiştir.