Mersin’de son yıllarda gözle görülür bir inşaat çılgınlığı yaşandı. Rusya-Ukrayna savaşı, Orta Doğu’daki karışıklıklar ve büyük deprem felaketinin yarattığı göç dalgası, kenti plansız ve kontrolsüz bir yapılaşmanın kucağına itti. Özellikle Mezitli’nin batısında, altyapısı yetersiz, nefes alacak alanı kalmamış adeta bir beton çöplüğü oluştu. On binlerce minik daire üretildi, arsa fiyatları akıl almaz seviyelere tırmandı ve konut fiyatları gerçek değerinin çok üzerine çıktı. Piyasadaki bu suni şişkinliğin ve paranın en kolay aklandığı alanlardan birine dönüşen inşaat sektörünün faturası artık yavaş yavaş kesiliyor.

TÜİK’in açıkladığı son veriler, Mersin emlak piyasasındaki sert freni tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor. Türkiye genelinde 2026 Ekim ayında konut satışları bir önceki yılın aynı ayına göre yüzde 23 gerilerken, Mersin’deki düşüş yüzde 34’e ulaştı. Geçen yılın Ekim ayında 5.789 konutun satıldığı kentte, bu yıl aynı ayda 3.816 konut satıldı. Bu tablo sıradan bir yavaşlamadan ziyade, piyasadaki şişkinliğin inmeye başladığını gösteriyor. İş yeri satışlarında ise tablo daha da ağır. Türkiye genelinde yüzde 12,6 olan düşüş oranı Mersin’de yüzde 38’e çıktı ve satışlar 514’ten 318’e geriledi. İhtiyaçtan fazla üretilen ve altyapısı eksik kalan bu yapıların artık alıcı bulmakta zorlandığı açıkça görülüyor. Önümüzdeki dönemde bu dinginliğin, hatta fiyatlarda bir miktar daha geri çekilmenin sürmesi bekleniyor.

Asıl sarsıntı ise sektörün kendi içinde yaşanacak. Yetersiz sermaye ile yola çıkan, borçla ve ön satışla çarkı döndürmeye çalışan aktif inşaat firmalarını zorlu bir süreç bekliyor. Bu sürecin en ağır yükünü ise barter usulüyle iş yapan küçük ölçekli taşeron firmalar çekecek. Nakit akışı daraldığında ve daireler elde kaldığında, emeğinin karşılığını satılamayan konutlarla almaya çalışan küçük esnaf ve taşeron için çember daralacak. Plansızca yükselen o binaların bir gün firmaların elinde kalması kaçınılmazdı.

Peki, daralan bütçesiyle ev sahibi olmayı düşünen vatandaş için bu tablo bir fırsata dönüşebilir mi? Nakit gücü olanlar için nakit sıkışıklığına düşen müteahhitler ve elindeki daireyi nakde çevirmek zorunda kalan taşeronlar nedeniyle pazarlık payı ve indirim ihtimali doğabilir. Ancak yüksek kredi maliyetleri ve alım gücü zorlanan geniş kesimler için tablo o kadar kolay değil. Üstelik fiyatı düşse bile altyapısı eksik, otoparkı ve ortak alanı yetersiz, sıkışık binalarda alınacak her daire gerçek bir kazanç olmayabilir.

Mersin’in ihtiyacı daha fazla beton yığını değil, sağlam bir şehir planlaması, güçlü altyapı ve gerçek bir üretim gücüdür. Şişkin fiyatların gerilemesi barınma arayışındaki vatandaşa bir nefes alanı açabilir ama bu süreçte hem alıcının temkinli olması hem de kenti betona boğan anlayışın artık değişmesi gerekiyor.