Aralık ayı Mersin’e geldiğinde, kentin havası bir başka kokmaya başlar. Soğuk havanın tatlı tatlı ısırdığı sokaklarda, semt pazarlarının köşelerinde ya da bir çiçekçinin tezgahında aniden karşınıza çıkar o beyazlı sarılı zarafet. Mis gibi kokusuyla daha yanından geçmeden insanı büyüleyen, zarafetiyle gönülleri fetheden o nazlı kış çiçeğinden, yani nergisten bahsediyorum.
Pek çoğumuz için nergis, evimize baharı erken getiren bir demet huzurdan ibarettir. Ancak arka planına baktığımızda, bu zarif çiçeğin Mersin için ne kadar stratejik ve kıymetli bir ekonomik değer olduğunu görüyoruz. Biliyor musunuz, ülkemizdeki nergis üretiminin yüzde altmış dokuzu güzel Mersin’imizde gerçekleşiyor. Bu oranla Türkiye birincisi konumundayız. Yani ülkemizde satılan ve koklanan neredeyse her 10 nergisten 7’si bizim topraklarımızda, bizim üreticimizin el emeğiyle yetişiyor. Kentimizde beş yüz yirmi bir bin metrekarelik devasa bir alanda mis kokulu bir üretim seferberliği yürütülüyor.
Aralık ayında başlayıp Ocak ve Şubat boyunca süren bu kısa ama etkili sezon, sadece gözümüze ve burnumuza değil, kent ekonomisine de can suyu oluyor. Küçük üreticiden tarım işçisine, çiçekçisinden lojistiğine kadar yüzlerce aile bu zarif çiçekten ekmek yiyor. Mersin, sanayisi ve limanıyla olduğu kadar, toprağının bereketi ve florasıyla da fark yaratıyor.
Ancak bu noktada durup düşünmek lazım. Türkiye birincisi olduğumuz bu değerimizi yeterince tanıtabiliyor muyuz?
İzmir Karaburun’un nergis festivali nasıl markalaştıysa, Mersin’in bu devasa nergis bahçeleri de kendi festivalini, kendi markasını hak etmiyor mu?
Zira nergis sadece bir süs bitkisi değil; Mersin’in kimliğine, estetiğine ve ekonomisine güç katan mis kokulu bir değerdir.
Gelin bu kış, evlerimizi nergissiz bırakmayalım. Hem o eşsiz kokuyu ruhumuza çekelim hem de Mersin toprağına ve üreticisine sahip çıkalım. Çünkü nergis kokan bir kentte yaşamak, Akdenizli olmanın en güzel ayrıcalıklarından biridir.