Ortalama yaşın biraz üzerinde olan neredeyse herkesin iç geçirerek, özlemle ve buruk bir tebessümle yad ettiği o yıllar…

Hani paketlenmiş gıdaların hayatımıza henüz bu kadar sızmadığı, mutfağımızdan çıkan kokuların bile daha doğal, sağlığımızın daha yerinde olduğu zamanlar. Sadece soframız değil, acımız da neşemiz de hakikiydi. Ansızın gelen bir ölüm haberi bile mahallede derin bir matem bırakır, günlerce o yas ortaklaşa tutulurdu. Çevreye, doğaya daha duyarlı; birbirine gözü kapalı güvenen, samimiyeti ve içtenliği hayatın merkezine koyan bir toplumduk.

O dönemin ruhunu belki de en iyi yansıtan şey şarkılarımızdı. 90’ların şarkı sözlerini şöyle bir hatırlayın; her bir dizesi gerçek bir yaşanmışlığın, derin bir duygunun ve toplumsal hafızanın özetiydi. Aşklar samimi, sitemler bile naifti. Şarkılar, toplumun aynasıydı.

Peki sonra ne oldu?

90’ların o ruh dolu melodileri yavaş yavaş çekilirken, toplumsal yapımızda da kırılmalar başladı. Dijital çağın hayatımıza fırtına gibi girmesiyle birlikte her şey dönüştü. "Gelişim" ya da "çağın gereği" dedik ama karşılığında çok büyük şeyleri masada bıraktık. Yan komşunun kim olduğunu bilmeyen, yolda karşılaştığında selamı esirgeyen, büyüğünü tanımayan, küçüğünü gözetmeyen yığınlara dönüştük.

Dijital çağ ile birlikte görünür kılınan, ekranlarımıza bocalayan bu yeni yaşam tarzı iyi mi oldu, yoksa bizi biz yapan değerleri alıp götürdü mü?

Aslında teknolojinin sunduğu imkanlar bir yana, bu süreç sosyolojik olarak çok ciddi bir aşınmayı da beraberinde getirdi. Eskiden mahalle arasında gizli kalan, "ayıptır" diye dillendirilmeyen ya da hiç yaşanmayan yozlaşmalar; bugün ekranların ve sosyal medyanın aracılığıyla sıradanlaştı, kanıksandı. Bizi bir arada tutan o görünmez güven bağı koptukça, bireyselliğin ve yalnızlığın soğuk duvarları arasında sıkışıp kaldık.

Bizi biz yapan o eski duyguları, o içten sohbetleri ve birbirimize duyduğumuz koşulsuz güveni yeniden hatırlamaya ne kadar da çok ihtiyacımız var... Çünkü teknoloji ne kadar ilerlerse ilerlesin, insanın insana ve samimiyete olan ihtiyacı hiç değişmiyor.